Press "Enter" to skip to content

Een leven a.u.b.

Vrouwen op hakjes, mannen in pak, muf in de auto gezeten, bliepen naar binnen. De klok is hun vriend. De telefoon hun wapen. De computer hun hart. De ogen zijn leeg.

Het gebouw is schoongepoetst. De loungestoelen onaangetast. Gestamp op de trap, ze gaan. Het broodje kaas is hun vakantie. De airco hun briesje, de radio hun sprankeling. Zonder cocktail komen ze de dag niet door: de zwarte massa slurpen ze op. In de hoop de sprankeling te hervinden. Maar kleurrijker wordt het niet. Wel grijzer.

Een leven a.u.b.

De zon verlicht het tapijt. Ik hoor een tuinmachine. Geruzie van een stel, getik op de gootsteen. Een fluitketel gaat af. Spelende kinderen, ze zingen een liedje. Ik ruik een ei. Gebakken. Geklets van buren onder elkaar. Mijn vuilniszak aan de straat gezet. Door de buurvrouw. Mijn post is zoek. Ach, wat kan het schelen. Ik struikel over de internetkabel. Het is stil, maar niet geruisloos.

Ik stap op de fiets. Lekker koud. Ik geniet van de stad. Wat zal de dag gaan brengen? Een glimlach verschijnt. Dit is leven.

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *